Co to znaczy być osobą konsekrowaną, zakonnikiem?

To żyć i miłować jak Chrystus, który kochał sercem niepodzielnym, będąc bogaty stał się ubogim i przeżył życie w posłuszeństwie Ojcu.

Osoby konsekrowane, siostry i bracia zakonni składają śluby zakonne. Czym one są?

Obiecują oni uroczyście przeżyć życie w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie. Konsekwencją takiej wolnej i świadomiej decyzji jest przyjęcie odpowiedniego stylu życia. W praktyce oznacza więc to oddania ciała i duszy Panu Jezusowie, nie przywiązywania się do dóbr tego świata, słuchanie Boga, który działa przez przełożonych oraz życie we wspólnocie braci lub sióstr. Być osobą konsekrowaną to być znakiem obecności Boga. Jest to także droga do pełni człowieczeństwa, ponieważ tożsamość człowieka jest w Bogu: „człowiek jest tym tylko, czym jest w oczach Boga i niczym więcej”.

Co oznacza być kapłanem?

Według św. Pawła kapłan jest przede wszystkim szafarzem Bożych tajemnic: „niech więc uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bożych!” (1 Kor 4, 1). Szafarz nie jest właścicielem. Jest tym, któremu właściciel powierza swoje dobra, ażeby nimi zarządzał w sposób sprawiedliwy i odpowiedzialny. Kapłanom powierza Chrystus to co ma najcenniejsze: Swoje Słowo, sprawowanie Jego Ofiary w czasie Mszy świętej, w Jego imię odpuszczanie grzechów, oraz prowadzenie Jego ludzi w kierunku nieba. To co mogą księża ofiarować wiernym to obecność żywego Boga; ksiądz to osoba, która sakramentalnie uobecnia Pana Jezusa na ziemi.

Jak się upewnić?

Ta droga, jeśli ma stać się piękną, wymaga nade wszystko wiary i ofiary. Sam powołany musi dać sobie radę z odpowiedzią na pytanie: czy to jest propozycja Pana Boga czy mój wymysł? Życie jednakże uczy, że pewność na tej drodze zależy od stopnia zaufania; tak więc tyle pewności ile ufności. Proces rozeznania i przygotowanie do podjęcia ostatecznych zobowiązań trwa do 6 lat.  Już na samym początku  następuje proces weryfikacji i oczyszczenia motywacji. Na tę drogę są powołane osoby o odpowiednich predyspozycjach, pośród których należy podkreślić stabilność emocjonalną oraz silne pragnienie relacji z Panem Bogiem.

Jakie są zatem oznaki powołania do służby Bożej?

Powołanie jest tajemnicą Bożego działania. Warto jednakże być odpowiedzialnym za pojawiąjące się pragnienie służby Bogu w Kościele. Oznaki takiego pragnienia mogą być następujące:

1. pragnienie Pana Boga wyrażające się np. przez doświadczenie częstego przystępowania do sakramentów świętych oraz modlitwy osobistej,

2. pragnienie pomagania innym przez doświadczenie zainteresowania się i zaangażowania się w życie Kościoła w parafii, uczestniczenie w  grupach, ruchach czy stowarzyszeniach kościelnych,

3. uczestniczenie w akcjach powołaniowych,

4. doświadczenie duchowego prowadzenia,

5. zdolność do altruistycznej, bezinteresownej miłości i poświęcenia.

Czy takie powołanie przed wstąpieniem do zakonu lub  seminarium jest weryfikowane?

Nikt nie przychodzi do zgromadzenia czy seminarium gotowy do złożenia ślubów czy przyjęcia sakramentu święceń. Powołanie jest tajemnicą, ale istnieją obiektywne kryteria pozwalające rozpoznać jego autentyczność. Ocena, według tych kryteriów, należy do Kościoła, ponieważ powołanie zakonne i kapłańskie jest realizowane w Kościele.  Także sam kandydat powinien wstępnie ocenić siebie przed wstąpieniem. Wszystko po to, aby nie brać na siebie zadań, których się nie udźwignie pomimo wielkich chęci.  Na podstawie różnych dokumentów Kościoła i zgromadzenia można wywnioskować, następując wstępne kryteria:

1. mężczyzna pełnoletni, ochrzczony, bierzmowany, stanu wolnego, nie neofita.

2. gotowość, aby kroczyć drogą modlitwy i spotkania z Chrystusem i przekonanie, że powołanie jest inicjatywą Chrystusa,

3. brak chorób fizycznych (np. celiachia) i uzależnień (np. brak skłonności do używania alkoholu i alkoholizmu, brak uzalenień od pornografii, narkomanii, od gier  i hazardu), które wykluczają poświęcenie się służbie Bożej,

4. odpowiednie zdolności intelektualne,

5. brak jakiejkolwiek patologii psychicznej postrzegalnej lub ukrytej (np. amencja, schizofrenia, paranoja, zaburzenia bipolarne, zaburzenia preferencji seksualnych),

6. dojrzałość emocjonalna oraz brak zaburzeń i patologii życia seksualnego,

7. brak praktycznego materializmu i wolność od zobowiązań finansowych, rodzinnych oraz brak tendencji do lenistwa i wygodnictwa,

8. niekaralność sądowa,

9. szczerość i lojalność wobec siebie i innych, odpowiedzialność w stosunku do osobistych obowiązków i zadań,

10. predyspozycje do życia we wspólnocie czyli brak indywidualizmu w stopniu wykluczającym współpracę z innymi i niezdolność do posłuszeństwa.

11. radośc i entuzjazm, płynące z faktu podjęcia drogi ku Chrystusowi.

Można spróbować?

Jeśli chcesz możesz przyjechać na weekand lub kilka dni do seminarium. Warunkiem jest ukończenie 18. lat, a także włączenie się w program życia wspólnoty zakonnej. Zastrzegamy jednakże sobie prawo do odmowy, jeśli dana osoba budzi pewne zastrzeżenia. W tej sprawie można się kontaktować z osobą odpowiedzialną za sercańskie duszpasterstwo powołań (zobacz Kontakt).